Asansör Gerginliği

Merhaba birbirine selam vermeyen insanlar, merhaba nezaketten yoksun büyüyenler ve merhaba kendi kendine gülene deli diyenler.

İstanbulluların mahalleden rüya yasam evleri, orkide rezidansları ya da bilmem ne konaklarına göçü kolay olmadı tabii ki. Zaman içerisinde yan komşuyu şortla havuzda görmeye bile alıştık ama şu asansör kullanmaya adapte olamadık. Bakın asansör kullanmak diyorum çünkü olaya ciddiyet katmam lazım. 

Yan komşuların sapık, katil ya da şizofren olduğuna inanılan bir dönemde yaşadığımızı biliyorum. Mesela Kabataş'da yürürken aniden karşınıza deri kıyafetli adamlar çıkıp üzerinize işemek isteyebilir. O denli ütopik bir ülkeyiz. Bu yüzden  asansörde her gördüğümüze günaydın diyemeyiz. 

Sabahın köründe 4 kişilik asansöre binmeye çalışan 5 kişiydik. Bir de çocuk.  Daracık alanda birbirine sebepsizce uyuz olan beş kişi. "Günaydın" 

Kimseden ses yok. Asansörün ağırlık sebebiyle ötmesini umursamıyoruz. 

"Sanırım sizin inmeniz gerek beyefendi. Taşımayacak" 

Kimseden ses yok. 

"Bir adım geri gelin bence"

Ses yok.

Kendi aralarında sıkışmalar, inip tekrar binmeler derken çeşitli kombinasyonlarla tekrar yerleşildi ve asansör hareket etti. 

Suratlar hala asık. 

Ondördüncü kattan inmeye çalışıyoruz, yolumuz uzun. 

Kimse göz göze gelmemeye çalışıyor. 

Garip bir tedirginlikle saate bakmaya calışmalar, telefonun tuş kilidini açıp kapamalar, tavana bakanlar derken yanımdaki öksüren ufakliğa dönüyorum. 

"Hasta mı oldun, gecmiş olsun" 

"Tam beş gün okula gitmedim. Çok kusmuştum da, bir de ishaldim biliyomusun "  mahçup mahçup kıkırdıyor. 

Ben de gülüyorum. Herkes gülüyor. 

Suratsız kadın "salgın var" diyor. Takım elbiseli adam "dikkat etmek lazım" diyor. Bir başkası "bol bol c vitamini" tavsiye ediyor.  İndiğimizde herkes birbirine iyi günler diliyor. 

Çocuklar böyledir. Yetişkin birine günaydın diyemezken, çocuklara gülümseyebilirsiniz. 

Bazen düşünüyorum. Büyüdükçe çirkinleşiyoruz. Koca yetişkinler göz göze gelemezken, ufacık bir çocuktan konuşmayı öğreniyoruz.