Fotoğraf Olmak

Iphone'larin markette satılmadığı bir yaz düşünün. "Bi de beni burda tek çek" cümlesi henüz komik değil, kimse okumadığı kitabı bacaklarına koyup instagram'da paylaşmıyor. Cemal Süreya ergenlerin diline düşmemiş. Öyle geçmişte bir yaz işte.. 

Biz fotoğraf makinamızı da almışız, dilini bilmediğimiz sokaklardayiz. Yaz hafifliği. Bir şarkı çalıyor, dinliyoruz. Bir rüzgar esiyor, burnumuzda güneş kremi kokusu, bir çiçek var adını ezberlemeye çalışıyoruz, denize giden en kestirme yolu buluyoruz, acayip bi yemek yerken yeni bir baharat keşfediyoruz sonra hemen unutuyoruz. Şaraptan anlıyormuş gibi yapiyoruz. Yeni bir kelime öğreniyoruz, cümle içinde kullanamıyoruz. 

Geceleri bekliyoruz. Yıldız kayarsa, pesinden koşup yakalarız diye. O kadar hafif bir yaz. 

Fotoğraf makinasi "biz buraya yabancıyız" demenin evrensel dili, tatil aksesuarı.. 

Sonra bir oyun oynamaya karar veriyoruz. İki makara filmimiz var. Birini ben bitireceğim senden habersiz, digerini sen. 

Ben sokak köpeklerini çekiyorum. Deniz kabuğu satan çocukları, dondurma arabasını, begonvilleri bir de hep mavi giyen kadını. Sen ne çektin bilmiyorum. Hala bilmiyorum. 

Ama ben son kareyi, dönüş yoluna saklıyorum. Bronzuz, mutluyuz, güzeliz, saçlarımız otel şampuanı kokuyor. 

Aklımıza ne geliyorsa artık gülmekten makina titriyor, flu oluyoruz ama yine de işte bir karede fotograf oluyoruz. 

O kareler hic bir zaman basılmıyor, yaz bitince çöpe atıyorum filmi. O zamanlar kızmıştın, o yazdan geriye bir kare bile fotografimiz olmadigi icin. Şimdi düşününce neden attığımı biliyorum. 

Yillar sonra, yaşayacağı kırgınlıklardan habersiz gülümseyen bir fotoğraf karesi olarak kalmak istemiyorum. Ben günden güne yaşlanırken, o fotoğraftaki kız bana inat hep genç kalsın istemiyorum. 

Sen kağıda basılmadıkça, anı biriktiremeyeceğini sanıyordun ya hani. Eminim hala hatirliyorsundur o yazı. Bir an gunes kremi kokusu gelince burnuna.