Acıkmak Depresyonu Öldürür

Nasihat dinlemek dünyanın en zor işi. Kaç yaşında olursanız olun "ben o yollardan çok geçtim" "sen giderken ben dönüyodum" "amaan daha bunlar ne ki" insanlarını kaale almayı başaramıyoruz. 

2 yılın ardından sevgilim beni terketmişti. İlk aşk acısı. Geçmeyeceğini filan sanıyorsunuz ya işte o noktada nasihat insanları devreye giriyor. Söyleyecek bir sürü sözleri, verecek akılları, aktaracak tecrübeleri var. Onlar büyük siz küçük, onlar akıllı siz komple gerzek. Üzülmeyin ya zamanla geçecek. 

Mecbur bekliyorsunuz. 

Belki bin tane ayrılık hikayesi dinleyip, teselli bulmaya çalışıyorsunuz. Bazıları, "hatasını anlayıp tek taşla gelen erkek" gibi ütopik bir finalle bitiyor. Bazılarında da kız o kadar çok beddua ediyor ki, adam dayanamayıp ben bir kamyonun altında öleyim diyor. Anlayabildiğim kadarıyla hepsinin tek bir ana fikri var. Evlensen de, kamyonun altında kalsan da o acı bir gün bitiyor. 

Ben kalbimdeki bu garip burkulma hissiyle nasıl başedeceğimi bilmediğimden tuhaf  işler yapıyorum. Tahminime göre yeteri kadar zaman geçerse, pizza yiyebileceğim. Çünkü  acının en büyük sembolü açlık. Her kim bir şey yiyemez duruma gelirse, en büyük acıyı o çekiyordur. Ben de burdan hareketle her gün açlık durumuma bakıp, "yok daha geçmemiş, zamanı var" diyorum. 

Teselli ekibinde, en cok "zamanla geçecek" diyenleri seviyorum. Sonuçta umut vadeden bir şey zaman. 

Başlarda hiç şey yapmadan durursam zaman da duruyormuş gibi geliyordu. Teselli ekibinin birer birer kendi dertlerine dönmesiyle anladım ki zamanın ilerleyişinde hiç bir hükmüm olamıyormuş.

Onlar, zamanı bir şeyle ölçüyor ya hani. Üç dakikalık şarkıyla, gün batımıyla, haftasonuyla, ders zilinin çalmasıyla ya da işte  yürüme mesafesindeki durakla. Ben midemdeki boşlukla ölçüyordum, içimdeki boşluk hissi büyüyüp, bir nefeslik yer bile bırakmayalı kaç gün gecmişti bilmiyordum.

Herkes ölçüp biçtiği zamanla bir yere varıyor, ben hala acıkmayı bekliyordum. Aslında kalple mide arasında bağlantı kuranlar ne kadar da haklılar..

Bir sabah uyandığımda düşündüğüm ilk şey o değil de lahmacun olunca anladım ki ben iyileştim. Zaman artık normal seyrinde akabilirdi. Lahmacun kaç dakikada gelirdi?

Şimdi, kalbimi biri merdaneli makinaya atmış hissinin üzerinden yıllar geçti. Bu süreçte kalbim defalarca daha atıldı o makinaya. Bazen de ben bilerek attım ama kalp krizi gibi işte. İlkini atlatınca diğerlerinden de sağ çıkmayı başarıyorsun iyi kötü. 

Kimi zaman; mesela yılın muhtelif günlerinde, yine bir şarkılık mesafe oluyor merdaneli makinayla aramda. 

Nasılsa mesafeler var diyorum, üzerine düşmüyorum. 

Bu kez bir şarkı değil, küçük bir kız kapattı o mesafeleri. Benim acıkırsam iyileşeceğime inandığım yaşlarda, günlerce aynı şarkıyı dinlediğim için ilk kelimesinin anne yerine Ortaçgil olur sandığım yeğenim..

"Bülent Ortaçgil dinliyorum, kalbim çok acıyor" diye aradı.

"Zamanla geçer" diyecek oldum, sonra vazgeçtim. 

"Acıkınca geçer." dedim. 

"Ya hiç acıkmazsam?" 

"Acıkmazsan, büyüyemezsin"